Arend van Rietschoten

Terugkeer naar het vuur

Soms zijn er plekken in je leven waar iets van je achterblijft.

Ik moet dan denken aan het lied Verlangen van Bram Vermeulen, waarin hij zingt: “een deel van mij is blijven steken in de Ardennen.”

In mijn werk met systemische opstellingen gebruik ik dit beeld vaak. Dat we op plekken die betekenisvol voor ons zijn, een deel van onze ziel achterlaten. Niet als verlies, maar als een blijvende verbinding.

Kasteel de Schans is voor mij zo’n plek.

In 1994 begonnen we daar met een kleine groep mensen aan een droom.
In die tijd heb ik, samen met anderen, de mannentrainingen vormgegeven.
Ik was toen 45 – een fase van opbouwen, dragen, richting geven.

Na 23 jaar droegen we de Schans over.
En pas later begon ik te voelen dat ik daar ook iets van mezelf had achtergelaten.

Onlangs was ik er weer.
Wat mij raakte, was dat de ziel van de plek niet alleen gebleven is – maar gegroeid.
Gedragen door vrijwilligers, trainers en de mensen in de organisatie.

En nu, na acht jaar, keer ik terug om er opnieuw een training te geven.
Niet meer als oprichter.
Maar als iemand in een andere fase.

Voor mij krijgt de wachter bij het vuur daarin een nieuwe betekenis.
Waar ik vroeger hielp het vuur aan te leggen en brandend te houden, zit ik nu meer aan de rand.

Kijkend.
Herkennend.
Bewakend wat blijft.

Mijn terugkeer voelt als een cirkel die rond wordt –
en tegelijk als een nieuw begin.

Van 14 tot 17 september 2026 geef ik op de Schans de workshop De wachter bij het vuur.
Een plek voor mannen die zich herkennen in deze fase van overgang,
en willen onderzoeken wat er in hen bewaard is gebleven –
en wat opnieuw vorm wil krijgen.