Niet als gedachte,
maar als iets in je lijf.
Iets ouds. Iets zwaars.

Misschien herken je het.

Dat moment waarop je denkt:
"Wat ik ook doe, het heeft geen zin."

En toch ga je door.
Je probeert het opnieuw.
Je zet jezelf weer in beweging.

Tot je merkt dat je weer op hetzelfde punt uitkomt.

Wat ik zelf begon te zien, is dat daar iets onder zit.
Iets waar ik steeds van weg bleef.

Onmacht.

En hoe meer ik probeerde om daar bovenuit te komen,
hoe meer het me — vaak onbewust — bleef sturen.

Tot er iets kantelde.

Misschien hoef ik hier niet vanaf....
Misschien moet ik hier juist naartoe!

Niet om het op te lossen.
Maar om het onder ogen te komen.

Wat vaak gebeurt bij onmacht, is dat we het proberen te vermijden.

We gaan:

Harder ons best doen.

Positiever denken.

Discipline inzetten.

Begrijpelijk.

Maar als het gevoel zelf geen ruimte krijgt,
blijft het op de achtergrond invloed houden.

Je kunt dan in een patroon terechtkomen:

proberen → falen verwachten → spanning → opgeven → opnieuw beginnen

Niet omdat je tekortschiet.
Maar omdat een deel in jou al heeft besloten: het heeft geen zin.

De beweging die verschil maakt, is verrassend eenvoudig
en tegelijk niet makkelijk:

Kom steeds terug bij wat er is.
Zo leer je te blijven.

Ook als het geen zin lijkt te hebben.

Omdat je steeds terugkeert,
groeit het vertrouwen. 

Dat is innerlijke veiligheid.

En van daaruit kan er iets veranderen.
Rustiger. Dieper. Duurzamer.

Dit proces is eenvoudig onder woorden te brengen,
maar kan intens zijn in de praktijk.

Je hoeft hier niet alleen doorheen.

In mijn begeleiding werk ik met dit soort processen.
Niet door je te motiveren of te corrigeren,
maar door samen te kijken naar wat er speelt.

Zodat je niet langer hoeft te vechten tegen jezelf,
maar leert aanwezig te blijven.

Ook daar waar het spannend wordt.

Voel je dat dit je raakt?
Reageer op deze mail.
Klik hier.

Je hoeft het niet alleen te doen.